" Yek Ta " just for who are unique"

..........

Mon, 07 May 2012 22:20:00 GMT

دوباره اين حس هاي بد اومده سراغم. هرچي ازشون فاصله ميگيرم بهم نزديکتر ميشن...

اماخيلي خوشحالم دوباره اومدم.خيلي وقت بود که نبودم.دلم تنگ شده بود!

شبي از پشت يک تنهايي نمناک و باراني ، تو را با لهجه ي گلهاي نيلوفر صدا کردم

تمام شب براي باطراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهايت دعا کردم

پس از يک جستجوي نقره ا ي در کوچه ها ي آبي احساس

تو را از بين گلهايي که در تنهاييم روييد ، با حسرت جدا کردم

و تو در پاسخ آبي ترين موج تمناي دلم گفتي

دلم حيران و سرگردان چشماني است رويايي

و من تنها براي ديدن زيبايي آن چشم

تو را در دشتي ازتنهايي و حسرت رها کردم

همين بود آخر حرفت

و من بعد از عبور تلخ و غمگينت

حريم چشمهايم رابه روي اشکي از جنس غروب ساکت و نارنجي خورشيد وا کردم

نميدانم چرا رفتي

نميدانم چرا، شايد خطا کردم

و تو بي آنکه فکر غربت چشمان من باشي

نميدانم کجا، تا کي ، براي چه،

ولي رفتي و بعد از رفتنت باران چه معصومانه ميباريد

و بعد از رفتنت يک قلب دريايي ترک برداشت

وبعد از رفتنت رسم نوازش در غمي خاکستري گم شد

وگنجشکي که هر روز از کنار پنجره با مهرباني دانه برميداشت

تمام بالهايش غرق در اندوه غربت شد

و بعد از رفتن تو آسمان چشمايم خيس باران بود

و بعد از رفتنت انگار کسي حس کرد من بي تو تمام هستي ام از دست خواهد رفت

کسي حس کرد من بي تو هزاران بار در هرلحظه خواهم مرد

و بعد از رفتنت دريا چه بغضي کرد

کسي فهميد تو نام مرا از يادخواهي برد

ومن با حالتي مابين اشک و حسرت و ترديد

نميدانم چرا؟ شايد به رسم و عادت پروانگي ام باز

براي شادي و خوشبختي باغ قشنگ آرزوهايت دعاکردم...

.............

Thu, 05 Apr 2012 23:50:00 GMT

ماه برايت آواز ميخواند

وقتي تنها ميشوي

وقتي ناتمام ميماني در روياهايت

وقتي چراغ هاي دنيا خاموش ميشود

وخيابان ، آغاز ميشود ، پرسه هاي شبانه ، بي هدف

و اين گام هاي توست

که بر سنگفرشهاي اين شهر قشنگ

جا ميماند

روزگار مي ايستد و تو را تماشا ميکند

تو قدم ميزني ،شب را

تو قدم ميزني ، خيابان را

تمام نميشود دلتنگي

تمام نميشود شب

شهر قشنگ شبهاي بدي دارد

اين شهر قشنگ امتداد خياباني ست

که به هيچ جايي نميرسد...

_________________________________

پ.ن 1:سلام دوستاي گلم. ايشالا سال نو و مخصوصا تعطيلات بهتون خوش گذشته باشه

بااينکه ميدونم خييييييييلي زود تموم شد!

پ.ن2:از اونجايي که بعضيا خيلي تغيير کرده بودن معلوم بود سال جديدخيلي بهشون ساخته!(مخاطب خاص!!)

پ.ن3: امروز يکي از سخت ترين امتحاناي سال رو دادم!! خيلي خوشالم!!! و جالبترين اتفاق هم ، لو رفتن يکي از همکلاسي هاي گرام!(که انگار توي عيد خيلي بهش خوش گذشته بود) در مقابل مدير و ناظم محترم مدرسه که اگه يه تار مو از زير ابروها کم بشه کسري انضباط سر به فلک ميکشه، چه برسه به....!!!

گفتي...

Fri, 23 Mar 2012 13:07:00 GMT

گفتي که به احترام دل ،باران باش

باران شدم و به روي گل باريدم

گفتي که ببوس روي نيلوفر را

از عشق تو گونه هاي او بوسيدم

گفتي که ستاره شو دلي روشن کن

من هم چو گل ستاره ها تابيدم

گفتي که براي باغ دل، پيچک باش

بر ياسمن نگاه تو پيچيدم

گفتي که براي لحظه اي دريا شو

دريا شدم و تو را به ساحل ديدم

گفتي که بيا و لحظه اي مجنون باش

مجنون شدم و ز دوريت ناليدم

گفتي که شکوفه کن به فصل پاييز

گل دادم و با ترنمت روييدم

گفتي که بيا و از وفايت بگذر

از لهجه ي بي وفاييت رنجيدم

گفتي که بهانه ات برايم کافيست

معناي لطيف عشق را فهميدم

"مريم حيدرزاده"

ليلي من...

Wed, 14 Mar 2012 18:49:00 GMT

نه زمستاني باش تا بلرزاني

نه تابستاني باش تا بسوزاني

بهاري باش تا بروياني...

"" سال نو مبارک ""

****************************************

ميخواهم در آغوش بگيري مرا

حرم دستانت آرامم ميکند

ولي نميتوانم بگويم ، اين بار تو بيا

اين بار تو بگو : به وجودم نياز داري

اين بار تو بخواه تا در آغوشت بگيرم

آري اي ليلي من ، مجنونت خسته است، ناتوان تر از تو

ناي گفتن دوستت دارم ها را ندارم

بيا اي ليلي من ، بيا ولي اين بار نگذار من بگويم

بگذار سحرگاه با گرماي وجود تو چشم بگشايم

اين روزها انسان قيمت هر چيز راميداند

ولي ارزش هيچ چيز را نميداند...

_دوست عزيزم ممنون بابت متن قشنگت!

ما اينجا غريبيم

Thu, 01 Mar 2012 20:27:00 GMT

شب هاي تارمان را چگونه بايد روشن کنيم و روزهاي سردمان را با چه خورشيدي

بايد گرم نگاه داريم؟

اين جا ديگر رد پاها هم بر خاک سرد نمي ماند، تا بار ديگر باز گرديم و ببينيم از کدام راه رفتيم

و از کدام راه بايد برويم.

چه دشوار شده، زيستن در جهاني که آينه هايش موج دارد و ما را مواج نشان مي دهد،

سخت است. مادر آب هم نمي توانيم، چهره مان را بنگريم. اين جا کساني هستند

که کارشان گل کردن آب هاست. گل کردن روشنايي ها، چشمه ها.

به چه کسي مي توان در اين سراي بي کسي اعتماد کرد و نگريست و از او خواست

که به چهره ما بنگرد و بگويد ما چه شکلي هستيم. اين جا همه چهره ها خاموش اند

و همه نگاه ها، بي سو.

کسي را مي خواهيم که به چهره ما بنگرد و لبخند بر لبان مان، با نگاه مهربانش بکارد

و براي باغ دلمان باراني باشد، باراني بهاري، باراني که جان مان را شکوفا مي سازد

و دل مان را روشن مي گرداند.

ما دل مان براي روشنايي هاي پايدار تنگ شده است.ما دل مان براي نسيم هاي

بهاري و نوروزي تنگ شده، ما دل مان براي لحظه تولد خودمان تنگ شده است.

ما دلمان بر اي لحظه زيباي شکفتن و روييدن تنگ شده است.اصولا دل ما تنگ شده است،

اين دل غم بار، گرفته است.

ما اين جا غريبيم،اين بزرگ ترين اعتراف زندگي مان است.همه اين را بر زبان آورديم

که ما اين جا آن قدر غريبيم که واژه غريبي کفايت مان نمي کند و نمي خواهيم که

در غربت بمانيم و در غربت بميريم، که مرگ در غربت، يعني پايان.

ما مي خواهيم به سراي دوست، راه يابيم و دل مان را، اين ويرانه ي سوت و کور را آباد سازيم.

همايون جامي